ZigZagor
Zagor gibi sağlam bir malzemeden çok daha eğlenceli bir parodinin ortaya çıkmasıydı herhalde beklentim.. Ne bileyim, mesela bilim akademisinden kendisine takan müzik öğretmeni yüzünden bir türlü mezun olamayan bir Hellingen, uzaktan kumandaya garip tepkiler veren içli - duygusal bir Titan, Red Kit albümlerinin o alışageldiğimiz kale komutanları kıvamında sakar – şapşal ama disiplin delisi bir Albay Perry, piknik için yola çıktıkları bilmemne gezegenini ıskalayıp dünyaya inmek zorunda kalan bir boş – beleş Akronlu mangalcı topluluğu şeklinde hemen ilk anda saçmalayabildiğim kadarıyla, aslında tanıdık olan ama bildiğimiz gibi olmaktan fersah fersah uzaktaki bir kurguda sunulan, parça parça komiklik yapmanın ötesinde bütününün eğlenceli geldiği bir hikaye arıyordum belki de.. Lakin yazarın ‘sıklıkla tercih ettiği haliyle’ kelime oyunları kullanılarak yaptığı espriler bayıldığım bir tarz değil. Hele ki her sayfanın bant karikatür mantığıyla illaki bir gülmece unsuruyla, bir espriyl...